Ang pagdidisecise ng visual legacy ng Trainspotting

Ang pagdidisecise ng visual legacy ng Trainspotting

Trainspotting marahil ay isa sa mga pinaka-nasa lahat ng pook na pelikulang kulto na nagawa, kasama ang kaakit-akit na aesthetic, tematikong grunge at baluktot na pagpapatawa. Ang nobela ni Irvine Welsh, kung saan nakabatay ang interpretasyon ng cinematic ni Danny Boyle, ay pinintasan ng marami para sa glamourising heroin use at drug culture, tulad ng pelikula. Ngunit 20 taon mula nang ilabas ito, naiwan ng visual at pamana ng pulitika Trainspotting ay higit pa sa isang pagtingin sa buhay ng isang bungkos ng walang pag-asa na mga junkies.



Itinatag ni Welsh ang kanyang kwento noong huling bahagi ng 80s, kung ang kawalan ng trabaho ay nasa pinakamataas na all-time. Ang pasanin ng neoliberal na agenda ni Thatcher ay nahulog nang walang katiyakan sa mga balikat ng mga nagtatrabaho na klase, at ang buong pelikula ay nagsimula sa Mark Renton (Ewan McGregor) na nakalista sa lahat na hinahangad ng mga mas batang henerasyon: buhay, isang trabaho, isang karera, mabuti kalusugan, isang malaking telebisyon, isang washing machine, bago mag-alok ng isang nihilistic alternatibo: magkantot lahat ng ito.

Trainspotting tinatanggihan ang kapitalistang panlipunang pagkondisyon pabor sa isang lifestyle na naka-encapsulate ng pambungad na track ng pelikula, Pagnanasa sa Buhay (1977), ni Iggy Pop - poster boy ng henerasyong dope. Ang pelikula ay nagpapahiwatig sa isang angkan ng mga heroin junkies na tumanggi sa mga inaasahan at responsibilidad, na hinihipan ang tuktok ng Maggie's Heroin Screws You Up kampanya ng oras Itinakda sa mga nagtatrabaho na club ng mga kalalakihan at mga lupain ng konseho sa Edinburgh - partikular na nakakaantig, dahil nakita ng mga lungsod ng Scotland ang pinakamataas na antas ng paggamit ng heroin - Trainspotting ay naging dambana ng isang henerasyon na post-junk, kasama ang mga buzzcut na lalaki at ang diyalogo ng mga hindi na-karakter na character na papunta sa mga poster na Blu-Tacked sa mga pader ng kwarto ng henerasyong pinamunuan ng ecstasy na Z at higit pa. Dito namin nirekord ang mga hitsura ng pelikula at nakikita kung paano pa rin madarama ang impluwensya nito ngayon.

ANG TINGNAN

Screenshot mula sa 'Trainspotting'sa pamamagitan ng www.pinterest.com



Si Mark Renton at ang kanyang angkan ng mga time-frozen junkie mate ay sumasalamin sa Aesthetic ng pre-90s grunge, na may isang pag-ikot ng kampo. Sa kanyang slash, cropping at stains tees na inilalantad ang kanyang payat, namamaga na midriff, at ang kanyang punit-na-tuhod na grey na drainpipe na denims, sadya na sinuot ni Renton ang uniporme ng mga nagtatakwil sa siyam hanggang limang buhay. Isang bombero ng suede, isang maduming tuktok ng kalamnan ng mustasa, at isang buzzed na ulo ng kulay kahel na buhok ang gumawa ng paraan para sa walang katapusang mga cutaway ng isang maganda ang hitsura ni McGregor. Ang kanyang mga asawa - Sick Boy at Spud - sa kanilang pantalon sa kargamento, o maikling shorts, at maliwanag na mga print tee ay nagpapanatili ng 'masyadong cool' na Aesthetic, at mga damit ay tila bagong natipid, o binili sa mga lokal na Hitchens: ito ang klasikong walang kaguluhan na pag-uugali ng ang gang na patuloy na ginagaya ngayon.

ANG LOGIC

Screenshot mula sa 'Trainspotting'sa pamamagitan ng www.tumblr.com

Ang halaga ng kalye ng heroin ay hindi kapani-paniwala mababa sa isang panahon kung saan ang kawalan ng trabaho sa pamamagitan ng bubong, na ginagawang isang halatang gamot na pinili. Aesthetically, Trainspotting nakukuha ang kalungkutan ng pagkagumon sa pamamagitan ng mga brutalistang panlabas, at madumi, puno ng usok na laman. Ang buong ideya ay ang paligid, damit at materyal na pag-aari ay itinakwil na pabor sa paggastos ng lahat ng kita sa heroin. Ito ay isa sa mga unang paglalarawan ng filmic ng pamumuhay ng mga gumagamit ng heroin sa oras na iyon, at habang ang pagkaadik ay walang alinlangan na isang seryosong bagay, ang nakakaakit na pag-uugali ng kabataan na cast, at ang kanilang walang kahirap-hirap na istilo, ay ginamit bilang isang tool upang madulas ang iniksyon na gamot mga gumagamit, at pag-ayos sa dalawang-dimensional na stereotype ng walang ngipin, tahimik na junkie.



ANG PAMANA

Screenshot mula sa 'Trainspotting'sa pamamagitan ng www.tumblr.com

Sa kultura, pangmatagalang mga gumagamit ng heroin tawagin ang henerasyon ng Trainspotting. Tulad ng mga millennial tayo - pabalik sa sakit ng isang gobyerno ng Tory shitstorm - marahil mayroong aliw na makukuha mula sa panonood ng isang pangkat ng mga kaibigan na dumikit ang dalawang daliri sa ganap na lahat, sa kabila ng agresibong pagkagumon sa heroin, na tiyak na hindi namin inirerekumenda. Ang pelikula ay nagpapanatili ng isang malakas na pamana ng sartorial: sino ang makakalimutan ang laganap gulat sa moral nakapalibot sa kasikatan ng pelikula ng 'heroin chic' archetype? Mas partikular, maraming mga tagadisenyo ang gumagawa pa rin ng mga pagpipilian sa aesthetic (may malay o hindi malay) ng pelikula at ang nagresultang epekto: tingnan ang Vetements, Gosha, Liam Hodges, at maging si Wang para sa Balenciaga menswear. Dalawampung taon sa, mayroong isang hindi maikakaila pagiging tunay sa Trainspotting iyon ay magpapatuloy na makikipag-usap sa mga tagalabas sa mga susunod pang henerasyon.